Amosando publicacións coa etiqueta cine. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta cine. Amosar todas as publicacións

luns, 2 de marzo de 2015

España busca guiones en Marruecos

La película 'La nuit entr'ouverte' gana el premio al mejor film en el Festival Nacional de Cine en Tánger
"Vamos a poner en marcha un proyecto para unir las dos orillas, España y Marruecos. Es asombroso que estando a tan solo 14 kilómetros y teniendo tanto en común no se escriban historias compartidas". El director español Gerardo Herrero anunció en el Festival Nacional de Cine de Tánger que va a poner en marcha una iniciativa hispano-marroquí para becar a dos autores españoles y dos marroquíes que trabajarán juntos para crear guiones que hablen de una temática común. El objetivo es aumentar las coproducciones entre ambos países, que solo se ha traducido en siete films en los últimos 17 años.
Herrero, productor de más de 140 películas con Tornasol Films (entre ellas El secreto de sus ojos, que logró un Oscar), explica a EL PAÍS que la propuesta se basa en el éxito del programa Ibermedia, un proyecto que puso en marcha hace una década. Cada año, cinco españoles y 15 latinoamericanos son becados con Ibermedia para trabajar en guiones que conectan la península ibérica con América Latina. "Lo más importante es que 75 de estos trabajos se han convertido ya en películas, y además muchas de ellas son coproducciones", señala Herrero.
La nueva iniciativa hispano-marroquí consistirá en un taller en el que los cuatro autores seleccionados escribirán sus guiones durante cinco semanas asesorados por profesionales del mundo cinematográfico. Los guionistas desarrollarán además estrategias de preproducción, realización y se ceñirán a los requisitos de la coproducción entre Marruecos y España.
El objetivo es que los trabajos finales puedan acogerse al Acuerdo de coproducción entre ambos países, vigente desde 1998. Este acuerdo buscaba facilitar las películas conjuntas entre ambos países, pero hasta la fecha solo se han acogido a esta modalidad siete filmes, entre ellos La vida perra de Juanita Narboni, La herida o Las mimosas. En próximas fechas se estrenará otra coproducción, La isla, una sátira sobre la invasión del islote Perejil y el conflicto bilateral que llevó aparejado.
El director de la Fundación SGAE, Xosé Luis García Canido, apoyó la iniciativa anunciada por Herrero. "Lo que ha habido hasta ahora mismo entre los dos países ha sido una irresponsabilidad histórica", explicó en Tánger. En su opinión, "el cine puede ayudarnos a mejorar las relaciones entre las dos orillas". Canido dijo que una industra cinematográfica hispano-marroquí "podría crear puestos de trabajo" y destacó que Marruecos es una buena puerta de entrada al mundo árabe, con 280 millones de personas.

En cuanto a los premios del festival, la película La nuit entr'ouverte (La noche entreabierta), de la directora iraquí-marroquí Tala Hadid, obtuvo el galardón al mejor film. La ópera prima de Hadid, que todavía no se ha estrenado en Marruecos, cuenta el trayecto de una joven huérfana (Aicha), abandonada en un bosque y en manos de un delincuente llamado Abbas y su compañera. Los tres emprenden un viaje de Marruecos a Irak, pasando por Estambul. En cuanto a los intérpretes, Aziz Dadass recibió el premio al mejor actor masculino por su papel en 'Dallas', mientras que Amal Atrach recibió el galardón a la mejor interpretación femenina.

luns, 13 de outubro de 2014

XII Edición do Festival de Cine Euroárabe Amal




O Festival Internacional de Cine Euroárabe Amal cumpre a súa XII edición en Santiago de Compostela. Proxectaranse nove películas de éxito internacional relacionadas co mundo árabe e tamén se organizarán distintas actividades paralelas.

A primeira proxección deste edición (luns 13, 22h.) será Returns to Homs, coprodución siria-alemá dirixida por Talal Derki. Trátase dun documental bélico que narra a guerra de Siria en oitenta minutos. A peza obtivo o Gran Premio do Xurado no Festival de Sundance e máis recentemente o de mellor película nunha nova edición do DocsBarcelona.


Se queredes ler máis sobre o festival podedes visitar a súa páxina web onde aparece publicada a programación por días do Festival



luns, 24 de febreiro de 2014

O xiro postal, de Ousmane Sembene (libro e película)

Eladio Anxo
2260362298_343fe4c4f6Ousmane Sembene (1923-2007) é un dos grandes persoeiros da cultura africana. Naceu en Senegal, loitou na II Guerra Mundial contra o nazismo, traballou despois en Francia en diversos oficios manuais. Militou no comunismo e, nos anos 50, comezou a publicar novelas e, coa finalidade de chegar a máis xente, rodou varias curtametraxes. En 1966 estreou a primeira longametraxe africana, A negra de… No ano 1968 realizou a primeira película rodada nunha lingua africana, o wolof: Mandabi, baseada en O Xiro Postal.
Toda a súa obra literaria (escrita en francés) e cinematográfica amosa o compromiso do autor coa denuncia das desigualdades, transmitindo unha mensaxe de loita e esperanza na mellora das condicións de vida dos africanos.
O Xiro postal conta as dificultades burocráticas dun cidadán de Dakar, condenado desde hai máis dun ano ao paro, para poder cobrar un xiro que lle mandou un sobriño, emigrante en París. Ao tempo que describe as situacións esperpénticas vividas polo protagonista, amósanos unha sociedade corrupta e empobrecida, o Senegal recentemente independizado de Francia. Ambientada nos anos sesenta, ben podemos trasladar a falta de principios éticos e o servilismo de moitos dos personaxes a unha realidade máis próxima no tempo e no espazo.
Non hai heroes, nin tan sequera personaxes atraentes, só monicreques condenados a cumprir o papel que lles tocou nun mundo esencialmente inxusto. Uns, a maioría, loitan por sobrevivir día a día, rebaixándose ata a degradación para conseguir unha esmola coa que poder mercar algo de comida; outros adáptanse a nova realidade, sen escrúpulos para medrar, e outros fan de chupatintas repelentes que agochan a súa insignificancia maltratando aos seus concidadáns. E as mulleres, marxinadas, pero sempre atentas a salvar aos seus homes, pondo un pouco de sentido aos arroutos masculinos que dominan o absurdo cotiá.
O autor non necesita que sintamos simpatía por ningún personaxe, abonda a descrición dunha realidade inhumana, humillante, para que tamén sintamos carraxe ante a perda da dignidade e a miseria pola que ningún ser humano debería pasar. E así, consegue o seu propósito, que máis que compaixón sintamos rabia ante a inxustiza.

Un libro breve, moi fácil de ler e moi ben traducido, un mosaico das miserias e debilidades humanas, apegado á rúa, ao pobo senegalés, pero cun contido universal, porque a hipocrisía (a verdadeira protagonista da novela) é común a tódalas sociedades e persoas. Os convencionalismos sociais, e a relixión como o maior deles, seguen rexendo a nosa forma de relacionarnos, agochando a nosa incapacidade para rebelarnos, para facer que as cousas cambien.

-(…) Pensas que todo está podre…? Non… Nin sequera os que teñen traballo están contentos. Isto vai cambiar.
-Quen o vai cambiar? Pasei un ano sen traballar porque fixera folga. Teño dúas mulleres e nove cativos. O único que dá cartos son as trampas.
-Mañá faremos que todo iso cambie.
-Quen, nós?
-Ti.
-Eu…?
-Si, ti. Ibrahim Dieng.
-Eu…?


venres, 14 de febreiro de 2014

Kirikú llegó hasta Ceuta


La historia de Kirikú, un niño valiente y bondadoso.
Felipe G. Gil 14/02/2014 – eldiario.es

Conocí a Kirikú hace 16 años. Kirikú era entonces un niño valiente y bondadoso. Un niño fiel a los principios del entorno que le vio crecer: la cooperación, el respeto y el amor al medio ambiente. Kirikú, siendo muy pequeñito y perteneciendo a un mundo muy distinto al mío me enseñó cosas que llevaré conmigo para toda la vida. 

Kirikú creció. Luchó por generar recursos para su familia en su país de origen. Pero no lo logró. Y aún siendo consciente de los graves riesgos que comportaba y sobre todo, siendo consciente de que no había garantías de éxito, decidió emprender un viaje para intentar llegar hasta España. Para intentar dar el salto a Europa. 

Al partir, Kirikú no tenía unas aspiraciones complejas, “Quería cruzar para poder dar de comer a su familia”, describen algunas de sus amistades. Kirikú era un estupendo bailarín. "Solíamos escuchar juntos canciones de su país. Yo le gustaba porque siempre escuchaba música de Costa de Marfil en mi móvil". Unos días antes de emprender el viaje hicieron una fiesta y todos comentaban lo bien que se movía. A menudo se reunía con amigos en un claro que denominan “campo de fútbol” donde juegan sin balón o cualquier bola de trapo. También le encantaba cantar. Y divertirse en común.

“Kirikú es pequeñito y no tiene miedo”, decía de sí mismo cuando no era más que un niño. De adulto mantenía esa valentía. Pero no fue suficiente para enfrentar el pavor que pasó en el agua mientras intentaba cruzar a nado para llegar a nuestras costas. Como muchos otros, Kirikú no lo consiguió.
Puede que la parábola de Kirikú te resulte insuficiente como homenaje a las personas que murieron en Ceuta y de las que ni siquiera conocemos su nombre (a pesar del trabajo de periodistas como Gabriela Sánchez, que como otros se está esforzando por contar qué ocurrió). A mi me sirve para pensar que por cada una de esas personas que han muerto por culpa directa o indirecta del brazo ejecutor de la Fortaleza Europea, hemos perdido la oportunidad de conocer a alguien increíble, a “un Kirikú” bondadoso y valiente. 

Este incidente nos muestra además la más hedionda y racista de las representaciones mediáticas de migrantes que podamos hacer: “Los migrantes como un problema a resolver donde la estrategia comunicativa es evidente: cosificarlo, criminalizarlo, tratarlo como un invasor, como un asaltante, como un ladrón, como un enemigo. En definitiva, como un Otro, como algo que no es como Nosotros" ( Rubén Díaz). Solo una sociedad encerrada en sí misma es capaz de mantener un absurdo en el que se usa la palabra “inmigrante” como el traje de un reo. Y en realidad los reos somos nosotros y Europa nuestra cárcel.
Lo que no sabe este pobre infeliz es que el "todos somos migrantes" no es ninguna falacia hippie. Nuestro pasado genético es prueba de ello. Que las fronteras estén basadas en divisiones artificiales y contingentes, también. Todos somos migrantes. Todos somos Kirikú. Y Kirikú no pertenecía a un solo lugar. Kirikú era atravesado por algunos lugares. En ocasiones, por un país, en otras por una casa, por un barrio, por un paisaje. Algunos los escogió y otros le vinieron dados. Era de aquí y de más allá.

Kirikú llegó hasta Ceuta. Y murió. Y con él una parte de nosotros.
De dónde son las personas
El penúltimo párrafo no está entrecomillado por razones estilísticas, pero está trasladado a partir de un post de Brigitte Vasallo, una de las personas que más me ha estimulado en los últimos tiempos al leerla sobre estos temas. Kirikú es una serie de largometrajes de ficción que son la adaptación de un cuento africano.

venres, 18 de outubro de 2013